Orthopedagogiek

Op mijn favoriete boomstronk zit een man. Hij zit voorovergebogen met zijn hoofd in zijn handen. Hij draagt een gekreukeld streepjesoverhemd met opgestroopte mouwen en een corduroybroek. Tegen een boom aan staat een fiets. Een ouderwets herenmodel. Op de bagagedrager een versleten bruine aktetas, vastgemaakt met een spin. Ik denk meteen: uitgebluste aardrijkskundeleraar. Tegen overspannenheid aan. Na jaren tevergeefs geprobeerd te hebben ongemotiveerde snotpubers te interesseren voor grondsoorten en klimatologische tabellen.

“Sorry voor de zooi. Het is me niet gelukt om het huis op te ruimen. Maar het loopt me ook allemaal over de schoenen.” Vera staat in de deuropening van haar huis. Ik kijk onwillekeurig naar haar schoenen. Het zijn teenslippers. Met haar linkerhand veegt ze een lok voor haar ogen weg. De andere hand, met sigaret tussen de vingers, wappert min of meer in de richting van een opgewekte vrouw die het tuinpad opgelopen is.

 Ik loop elke dag langs haar huis. Tijdens mijn vaste wandeling met mijn kleine Boomerhondje door de buurt. Dit is de eerste keer dat ik haar zie. Maar eerlijk gezegd ken ik Vera wel al langer. En haar verhaal ook. Ze figureert namelijk in ‘Het gezin centraal en LVB’. Een boek over gezinsgerichte hulp aan jeugd en/of ouders met een licht verstandelijke beperking. En dat boek heb ik gelezen.

“Ik heb Anthony een paar keer flink op zijn kop gemept met de pollepel. Dat is niet ok en mij doet het meer pijn dan hem. Maar wat moet ik dan?”. Zo start een gesprek tussen jeugdhulpverlener van het buurtteam Karima en Janice, de wanhopige moeder van de opstandige 14-jarige Anthony. De openheid van moeder blijkt de aanloop naar ‘pollepelgate’ te zijn.

Toen werd ik schrijver. Per ongeluk. Omstandigheden in mijn leven maakten tijd en ruimte vrij om op te schrijven wat ik beleefde, waarover ik nadacht en wat me inspireerde.